สุขง่ายๆ แค่รู้จักพอ

โดย พวงจิตตา

“รู้จักพอ” ในที่นี้คือ “ความพึงพอใจกับชีวิตที่เป็นอยู่” เป็นความพึงพอใจกับสิ่งที่เรามีอยู่ ณ ขณะนี้ และ ณ วินาทีนี้ แล้วหยุดชื่นชมกับสิ่งที่เรามี ไม่ว่ามันจะเป็นความสำเร็จเล็กๆน้อยๆ หรือเป็นเพียงแค่ก้าวย่างสู่ความสำเร็จก็ตาม ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายเลยกับการที่เราจะสามารถหยุดความอยากได้อยากมี เพราะความอยากนั้นเป็นแรงขับให้มนุษย์ทำกิจกรรมต่างๆ

ความพึงพอใจกับชีวิตที่เป็นอยู่ ก็ไม่จำเป็นที่เราต้องเฉื่อยชากับชีวิต และหยุดที่จะพัฒนาตัวเอง (การพัฒนาตัวเองเป็นคุณสมบัติพิเศษที่มนุษย์มีติดตัวและแตกต่างจากสัตว์โลกอื่นๆ) แต่กลับกันคือเราต้องพัฒนาตัวเองควบคู่ไปกับความพึงพอใจในสิ่งที่ตนมีอยู่ มิเช่นนั้น ชีวิตเราก็คงเหมือนกับถ่านไฟฉายที่หมดอายุ ไม่สามารถส่องแสงนำทางให้ก้าวเดินได้อีกต่อไป

เช่นนี้แล้ว การรู้จักพอ อีกนัยหนึ่งจึงเป็นการฝึกอยู่กับปัจจุบัน และทำปัจจุบันนั้นให้ดีที่สุด

พอเรารู้จักพอแล้ว เราจะรู้สึกว่า เราไม่ต้องแบกรับภาระอะไรมากมายไว้บนบ่าตัวเอง จะรู้สึกว่าตัวเองเบาขึ้น