ค่าร้อยละของคะแนนแต่ละส่วนที่ใช้ในการสอบเข้าจิตวิทยาแต่ละสถาบัน
By Bua
มีข้อมูลจากการรวบรวมล่าสุด เกี่ยวกับการแอดมิชชั่นเข้าเรียนเกี่ยวกับจิตวิทยาปีนี้
สำหรับน้องๆมัธยมที่สนใจนะ
<- คลิกดูที่รูป
ขอให้สมหวังตามเป้าหมายที่ได้ตั้งเอาไว้นะคะ
Tags: จิตวิทยา, ธรรมศาสตร์, นักศึกษา, นิสิต, มศว, เรียนต่อ, แอดมิชชั่น
โครงการจัดปาฐกถาราชบัณฑิตสัญจร
เรื่อง วิกฤติสังคมไทยและทางออก : มุมมองทางจิตวิทยา
โดย ดร.โสภา ชูพิกุลชัย ชปีลมันน์ ราชบัณฑิต
จัดโดยสำนักธรรมศาสตร์และการเมือง ราชบัณฑิตยสถาน ร่วมกับโรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย
ณ ห้องประชุม 130 ปี กุลสตรีวังหลัง-วัฒนาวิทยาลัย โรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร
วันศุกร์ที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2551
เวลา 8.30-16.30 น.
1. หลักการและเหตุผล
ตามพระราชบัญญัติราชบัณฑิตยสถาน พุทธศักราช 2544 กำหนดให้ราชบัณฑิตยสถานมีอำนาจหน้าที่ในมาตรา 7 (1) คือ “ค้นคว้า วิจัย และบำรุงสรรพวิชา แล้วนำผลงานที่ได้สร้างสรรค์ออกเผยแพร่ให้เป็นคุณประโยชน์แก่ประเทศและประชาชน” และ (2) “ติดต่อแลกเปลี่ยนความรู้และประสานงานทางวิชาการกับองค์การปราชญ์และสถาบันทางวิชาการอื่น ๆ ทั้งในและต่างประเทศ” อีกทั้งใน (3) “ให้ความเห็น คำแนะนำ คำปรึกษา ทางวิชาการแก่นายกรัฐมนตรีหรือคณะรัฐมนตรี” ส่วนใน (5) “ดำเนินงานเกี่ยวกับการจัดทำพจนานุกรม สารานุกรม พจนานุกรม อักขรานุกรม อนุกรมวิธาน บัญญัติศัพท์ต่าง ๆ รวมทั้งการจัดทำพจนานุกรมศัพท์วิชาการภาษาต่างประเทศเป็นภาษาไทยและงานวิชาการอื่น ๆ” ซึ่งเป็นที่ยอมรับในมาตรฐานและใช้กันแพร่หลายตลอดมา เพื่อปฏิบัติตามภารกิจดังกล่าวข้างต้นให้กว้างขวางและลึกซึ้งมากขึ้นทั้งในพื้นที่ส่วนกลางและส่วนภูมิภาค สำนักธรรมศาสตร์และการเมืองจึงได้ร่วมกับโรงเรียน วัฒนาวิทยาลัยจัดปาฐกถาราชบัณฑิตสัญจรขึ้น เพื่อเป็นการเผยแพร่ความรู้ความเข้าใจ เรื่องวิกฤติสังคมไทยในแง่มุมมองทางจิตวิทยา และส่งเสริม สนับสนุน ราชบัณฑิตและภาคีสมาชิกให้ศึกษา ค้นคว้า วิจัย และเสนอความรู้ในสาขาวิชาจิตวิทยา รวมทั้งเป็นเวทีให้ราชบัณฑิต ภาคีสมาชิก และผู้สนใจได้พบปะแลกเปลี่ยนในประเด็นที่หลากหลายอันเป็นประโยชน์แก่ประเทศชาติและประชาชน
2. วัตถุประสงค์
2.1 เพื่อส่งเสริมให้ราชบัณฑิตและภาคีสมาชิกค้นคว้า เสนอผลงานทางวิชาการต่าง ๆ อย่างมีคุณภาพและประสิทธิภาพ
2.2 เพื่อเผยแพร่วิชาการและแลกเปลี่ยนความรู้กันอย่างกว้างขวาง
2.3 สร้างเครือข่ายออกไปทั้งในส่วนกลางและภูมิภาค
3. เป้าหมายผู้ร่วมงาน
นักเรียน นิสิตนักศึกษา ครู อาจารย์ ผู้ปกครอง และผู้สนใจทั่วไป จำนวน 80-100 คน
4. ผู้รับผิดชอบโครงการ
4.1 ดร.โสภา ชูพิกุลชัย ชปีลมันน์ ราชบัณฑิต (จิตวิทยา) เลขานุการสำนักธรรมศาสตร์และการเมือง
4.2 เจ้าหน้าที่ราชบัณฑิตยสถาน กองธรรมศาสตร์และการเมือง
5. ประโยชน์ที่คาดว่าจะได้รับ
5.1 ทำให้การศึกษา ค้นคว้า วิจัย และการเสนอผลงานทางวิชาการที่มีคุณภาพและประสิทธิภาพออกสู่สาธารณชนมากขึ้น
5.2 กระตุ้นให้เกิดความสนใจและการศึกษา วิจัย ด้านจิตวิทยา ในมุมมองที่หลากหลาย
5.3 ทำให้เข้าใจสภาพวิกฤติสังคม ในรูปแบบที่เป็นมาตรการป้องกันและลดปัญหาได้
5.4 มีเครือข่ายออกสู่ภูมิภาคมากขึ้น
กำหนดการจัดปาฐกถาราชบัณฑิตสัญจร
วันศุกร์ที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2551
8.30 น. ลงทะเบียน
9.00 น. พิธีเปิด กล่าวต้อนรับ : ผู้อำนวยการโรงเรียนวัฒนาวิทยาลัย
กล่าวเปิดงาน : ดร.โสภา ชูพิกุลชัย ชปีลมันน์ ราชบัณฑิต เลขานุการสำนักฯ
9.15 น. รับประทานอาหารว่าง
9.30-12.30 น. การแสดงปาฐกถา เรื่อง วิกฤติสังคมไทยและทางออก : มุมมองทางจิตวิทยา โดย ดร.โสภา ชูพิกุลชัย ชปีลมันน์ ราชบัณฑิต เลขานุการสำนัก ธรรมศาสตร์และการเมือง
13.30-16.30 น. อภิปรายกลุ่ม เรื่อง ประเด็นปัญหาเด็กและเยาวชน รูปแบบการป้องกันและลดวิกฤติสังคมไทย
วิทยากร
1. ดร.โสภา ชูพิกุลชัย ชปีลมันน์ ราชบัณฑิต
2. รศ.นพมาศ อุ้งพระ ภาคีสมาชิก
3. นางเสริมศรี ไชยเศรษฐ์
4. นางพรรณมหา วุฒิวโรภาส
คณะทำงานจัดปาฐกถาราชบัณฑิตสัญจร
(1) ดร.โสภา ชูพิกุลชัย ชปีลมันน์ ราชบัณฑิต
(2) รศ.นพมาศ อุ้งพระ ภาคีสมาชิก
(3) นางเสริมศรี ไชยเศรษฐ์
(4) นางพรรณมหา วุฒิวโรภาส
(5) นางสาวรสสุคนธ์ ศิลปศร
(6) นางสาวประภาศรี ครองยุทธ
(7) นางสาวปราณี ณ นคร
(8) นางสาวนุชจรินทร์ สิทธิสรรค์
(9) นางวิราวรรณ์ พงษ์ธนะ
(10) ผู้อำนวยการกองธรรมศาสตร์และการเมือง (นางสาวศิริพร อินทรเชียรศิริ)
(11) นางจำเรียง จันทรประภา
(12) นางกนกวรรณ ทองตะโก
(13) นางวาสนา เอกสิทธิ์
ที่มา: http://www.royin.go.th/upload/246/FileUpload/1405_4021.pdf
Tags: จิตวิทยา, ธรรมศาสตร์, นักศึกษา, นิสิต, ปัญหา
ตอนนี้ อากาศกำลังร้อนๆ อยู่บ้านน้องๆ คงเบื่อๆ กันมากมาย พี่ๆ ชาวจิตวิทยา มศว จึงอยากเชิญชวนน้องๆ ที่มีคุณสมบัติ ดังนี้
1. กำลังศึกษาอยู่ในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 - 5 ในปีการศึกษา 2550
2. มีเวลา แรงกาย และแรงใจ พร้อมที่จะทุ่มเทในการเข้าร่วมกิจกรรมที่จัดขึ้น
3. สามารถค้างคืน ภายใต้การดูแลของอาจารย์ และคณะผู้จัดค่าย ณ มหาวิทยาลัยศรีนครินวิโรฒ (องครักษ์) เป็นเวลา 3 วัน 2 คืน ในช่วงวันที่ 21 - 23 เมษายน 2551 ได้
4. ต้องการนำสิ่งที่ได้จากการเข้าร่วมค่ายครั้งนี้ไปปรับประยุกต์ใช้กับตนเอง และใช้ศักยภาพในการช่วยเหลือสังคมต่อไป
มาเข้าร่วม “ค่ายพัฒนาทักษะชีวิตวัยรุ่น” ภายใต้โครงการ “บูรณาการศาสตร์เพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิต” หรือ เรียกสั้นๆว่าค่าย PCT : Psychology Camp for Teens ซึ่งจัดโดย ภาควิชาจิตวิทยา คณะมนุษยศาสตร์ จิตวิทยา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (มศว) ขึ้นในระหว่างวันที่ 21 - 23 เมษายน 2551 ซึ่งมีรูปแบบค่ายเป็นค่ายแบบค้างคืน เพื่อให้สามารถถ่ายทอดความรู้และทำกิจกรรมได้อย่างสมบูรณ์ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้น้องๆ ที่เข้าร่วมโครงการเข้าใจธรรมชาติของมนุษย์และวัยรุ่น เข้าใจสาเหตุของพฤติกรรม และเป้าหมายของการมีชีวิต การมีการสำรวจวิเคราะห์ประเมินตนเองในมิติต่างๆ ของคุณภาพชีวิต เพื่อให้เข้าใจแนวทางพื้นฐานของพฤติกรรมและการพัฒนาคุณภาพชีวิต สามารถประยุกต์ให้สอดคล้องกับวิถีชีวิตของตนได้อย่างเหมาะสมต่อไปในอนาคต
โดยน้องๆ ที่สนใจ สามารถDownload ใบสมัครจาก Link ข้างล่างได้เลย โดยจะเปิดรับสมัครน้องๆ ภายในช่วงวันที่ 1 - 31 มี.ค. 2551 นี้ อ่อ… เกือบลืมบอกว่าก็รับจำนวนจำกัดเพียงแค่ 40 - 50 คนเท่านั้นนะ! แต่ถ้าเข้าร่วมไม่ได้ แต่พอรู้จักคนที่สนใจ ก็รบกวนช่วยกันส่งต่อด้วยก็ดีจ๊า หรือถ้าน้องๆ สนใจเกี่ยวกับการเรียนจิตวิทยา ที่ มศว ก็อาจสามารถแวะไปเยี่ยมชมได้ที่บทความจาก Web http://my.dek-d.com/writer/story/view.php?id=126807 ได้เลย
สามารถ Download ใบสมัครได้ตาม Link นี้ :
http://www.freewebtown.com/tuamani/library/document/PCTcamp_Application_Form.doc
สามารถ Download กำหนดการของค่าย ได้ตาม Link นี้ :
http://www.freewebtown.com/tuamani/library/document/Camp_Schedule.doc
สามารถสอบถามข้อมูลค่ายเพิ่มเติมได้ที่ mail : psychoswu@hotmail.com หรือ พี่ตั้ว เบอร์ 08-1914-4681 หรือ พี่โย เบอร์ 08-9675-9594 ภายในช่วงเวลา 18.00 - 21.00 น. เท่านั้นนะจ๊า
by เป้ pay39.spaces.live.com
ดูดวง - กรรม - การกระทำ
ดูดวง??
ถ้าพูดถึงเรื่องดูดวงเราว่าทุกคนก็คงเคยดูกันแหละ ไม่ว่าจะดูขำๆจากนิตยสาร หรือไปดูจริงจังกับหมอดู เราเองก็เคยดูมาหลายแบบแล้วล่ะ แต่เคยไปดูกับหมอดูก็เมื่อสองอาทิตย์ที่แล้ว
แบบว่านั่งอยู่มหาลัยช่วงเย็นๆ ว่างๆ ก็คุยกับเพื่อนเรื่องดูดวง เลยพากันไปให้อาจารย์คนหนึ่งดูลายมือ อาจารย์ก็น่ารักมากมาย ถึงแม้กำลังจะกลับบ้านแล้วแต่ก็อุตส่าห์ดูให้ ตอนแรกดูกันสองคน ตอนหลังมาดูกันใหญ่ สนุกกันเลย 555 พอมาเล่าให้เพื่อนเก่าฟัง มันก็เลยอยากดูบ้าง เลยพาไปดูแถวตลาด เป็นไพ่ยิปซี เราก็ดูขำๆ แต่พอได้ดูดวงจากสองที่ เอามาเทียบกันรู้สึกแตกต่างกันมากเลยแฮะ
อาจารย์ที่ดูลายมือให้ที่เล่ามาตอนแรก เขาก็จะบอกว่าอย่าไปยึดมันมาก เส้นมันบอกแค่แนวโน้มในชีวิตเรา แต่มันจะเป็นจริงได้ไหม ก็ขึ้นกับตัวเราด้วย แต่ว่าหมอดูที่ตลาดนี่แบบ โอ้โห อยากได้อะไร ต้องไปบนที่โน่นที่นี่นะ แล้วจะได้แก้เคล็ด ดวงจะดีขึ้น พอกลับมาคิดแล้วก็รู้สึกว่า การดูดวงเนี่ย ถ้าคนที่เชื่อไปหมด ไปเจอกับหมอดูแบบนี้ก็อันตรายน่าดูว่ะ
คนที่เชื่อซะทุกอย่างที่หมอดูทำนาย ถ้ามาเจอหมอดูที่บอกแต่ให้ไปบน ไปทำนู่น ทำนี่อะไรงี้ก็ตายกันพอดี จะนอนงอมืองอเท้ารอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ไปขอไว้ช่วยให้สมหวัง แล้วมันจะเป็นไปได้ไงล่ะ เหอๆ
อีกอันนึงที่อันตรายก็คือ คนจะเชื่อดวงมากไปจนในที่สุดมันก็เป็นตามนั้น หรือที่เรียกว่า Self-fulfilling prophecy ( คือ คำทำนายที่มันเป็นจริงขึ้นมา) เช่นถ้าหมอดูทักว่าช่วงนี้จะแย่หน่อยนะ ก็จะเริ่มนอยด์ เริ่มคิดมากละ “อุบ๊ะ! ฉันจะเจอไรซวยๆอีกนะ” แล้วพอเจอเรื่องซวยๆขึ้นจริง เราก็จะยิ่งไปย้ำอีกว่า “บ๊ะ! แม่ง ซวยจิงๆด้วยว่ะ” แต่ถ้าเจอเรื่องดีๆ ก็ดีใจไป แล้วก็จบแค่นั้น
แต่ที่พูดอย่างนี้ ไม่ได้บอกว่าเราไม่เชื่อเรื่องดวงนะ เราก็เชื่อ แต่เชื่อในลักษณะที่มันคือกรรมของเราที่ส่งผลให้เจอเรื่องต่างๆในปัจจุบัน และกรรมก็คือการกระทำของเรานี่แหละ ที่นี้ก็เลยสงสัยว่าในเมื่อเราเชื่อในการกระทำของตัวเองแล้วจะไปดูดวงทำไม
คิดๆดูแล้วที่ไปดูก็เพราะว่าขี้เกียจแหละ 55 ไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตดี แทนที่จะค้นหาด้วยตัวเอง ก็โยนความรับผิดชอบไปให้หมอดูซะเลย “นี่..หมอดู บอกมาหน่อยว่าอนาคตจะเป็นไง ทำงานอะไรดี คนที่คบอยู่เป็นแบบไหน จะมีแฟนเมื่อไร” 555 ใครคิดว่าตัวเองดูดวงเพราะอะไรก็บอกด้วยละกัน อยากรู้
ก็ฝากไว้ละกันสำหรับคนชอบดูดวง ว่าทุกอย่างจะไม่เกิดขึ้นถ้าเราไม่ลงมือทำนะ
ถ้าว่างๆลองอ่านอันนี้ดู เป็นไดอารี่ของพี่ปอย วงPortrait อ่านแล้วได้อะไรเยอะดี คนเหนือดวง แล้วก็อันนี้ นรกของผู้แพ้ อ่านแล้วให้กำลังใจดี (ลิงค์อยู่ที่ท้ายเรื่องนะ)
ป.ล. อยากดูดวงเป็นมั่งว่ะ เอาไปใช้กับ Counseling เวิร์คน่าดู หะๆ
เสริม
ความคาดหวังสร้างความจริง หรือ Self-fulfilling prophecy อ่านว่า “เซลฟ์-ฟูล-ฟีล-ลิ่ง-โพร-เฟ-ซี่” คือ คำกล่าวที่มีผลทำให้คำกล่าวนั้นเป็นจริงขึ้นมาทั้งทางตรงหรือทางอ้อม
ลิงค์
คนเหนือดวง http://inmydream.diaryis.com/?20070726
นรกของผู้แพ้ http://inmydream.diaryis.com/?20070830
Tags: คำถาม, คิด, จิตวิทยา, จิตวิทยาการปรึกษา, นักศึกษา, นิสิต, เรื่องรัก
By Dtan
การเล่นเกม … เพื่อชัยชนะหรือความพ่ายแพ้
ในช่วงพักเที่ยงของชีวิตนักเรียนมัธยมปลาย ขณะที่ผมกำลังนั่งเบื่อๆ อยู่ที่โต๊ะของตัวเอง เพื่อนที่ตั้งก๊วนเล่นเกมกันมาตั้งแต่มัธยมต้นก็เดินเข้ามาพร้อมใบหน้าที่เปล่งประกาย
“เฮ๊ย สนใจเล่นเกมนี้ป่าว” พูดเสร็จเพื่อนผมก็ยื่นหนังสือคู่มือเกมหน้าปกสีสันสดใสให้ผมดู
“เกมออนไลน์เหรอ ?” ผมถามพลางเปิดหนังสือดูคร่าวๆ
“ใช่ๆ เคยเล่นกันมาแต่พวกเกมวางแผนการรบกับเกมยิงปืน ลองเปลี่ยนมาเล่นออนไลน์บ้างสิ เรารวบรวมคนที่สนใจได้ 7 คนแล้วนะ สนใจป่าวๆ เราจะได้ไปชวนคนอื่นต่อ” เพื่อนผมเร่งเร้า
“เออ เอาดิ เอาแผ่นมาให้เราด้วยหละ” ผมพยักหน้าตอบไปอย่างไม่ลังเลพร้อมกับรอยยิ้ม
นี่คือจุดเริ่มต้นของการที่ผมได้เริ่มต้นรู้จักกับเพื่อนใหม่ที่ชื่อว่า… เกมออนไลน์ ผมจำไม่ได้แน่นอนว่าผมชื่นชอบการเล่นเกมมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ไม่ว่าจะเป็นเครื่องเกมซุปเปอร์แฟมมิคอม หรือ เก่ากว่านั้นอย่างเครื่องเกมแฟมมิคอม เครื่องขาวจอยแดง ที่หลายๆ คนอาจจะรู้จักในชื่อเครื่องแฟมมิลี่ ผมก็ไม่เคยพลาด จนกระทั่งได้มารู้จักกับเกมจากเครื่องคอมพิวเตอร์ ความสนใจในเครื่องเกมแบบอื่นๆ ของผมก็หมดไป
ถ้าจะถามว่าพฤติกรรมการเล่นเกมของผมในช่วงนี้เป็นการเสพติดเกมรึเปล่า คงต้องไปทำความเข้าใจถึงนิยามของ การเสพติดเกม (Game Addiction) ก่อน ซึ่งมีความหมายว่า คนติดเกมจะมีลักษณะที่หมกมุ่นอยู่กับเกม ไม่สนใจสิ่งอื่นๆ แม้กระทั่งการสนองต่อความต้องการเบื้องต้นของร่างกาย เช่น การกินอาหาร มีอาการคล้ายคนติดยาหรือติดการพนัน ที่รู้ว่าเป็นสิ่งที่ไม่ดี อยากจะหยุด แต่ไม่สามารถทำตามและห้ามตัวเองได้ ซึ่งอาจอธิบายได้ในแง่กลไกการทำงานของสมองว่าสมองมีการหลั่งสารสื่อประสาทบางชนิดออกมาเมื่อมีพฤติกรรมซ้ำๆ และเมื่อหลั่งสารประเภทนี้ออกมาแล้วทำให้เกิดความสุข เรียกวงจรแบบนี้ว่า Reward Circuit ส่งผลให้สมองส่วนหน้าที่ใช้ควบคุมตัวเองมีความสามารถลดลง ดังนั้นเมื่อพิจารณาตามความหมายนี้แล้วน่าจะจัดพฤติกรรมการเล่นเกมของผมได้ว่าเป็นการหลงใหลหรือคลั่งไคล้เกมมากกว่า เพราะแม้ผมจะเล่นเกมอยู่เป็นประจำแทบทุกวัน แต่ก็เป็นการเล่นในเวลาว่าง ยังคงทำกิจกรรมอื่นๆ และใช้ชีวิตประจำวันอย่างเป็นปกติ
จนกระทั่งผมได้มาเริ่มเล่นเกมออนไลน์ เวลาที่ใช้ในการเล่นเกมก็พุ่งพรวดขึ้นมาเป็น 2-4 ชั่วโมงต่อวัน คำตอบเดียวที่ทำให้ผมสนุกสนานกับการเล่นเกมออนไลน์ในขณะนั้นก็คือ เพื่อน ใช่เลยครับ กลุ่มเพื่อนๆ ที่ชวนผมมาเล่นนี่แหละ การได้แข่งกันเก็บเลเวล การได้มานั่งโม้ว่าได้ไอเทมแบบไหนมาใช้ มาคุยกันว่าจะปั้นตัวละครแบบไหนดี เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้ผมชื่นชอบและมีความสุขกับการเล่นเกมออนไลน์ ส่งผลให้ผมหลับหูหลับตาเก็บเลเวลในเกมอย่างเอาเป็นเอาตาย ผมเริ่มรู้จักกับเพื่อนใหม่ในเกมออนไลน์ เริ่มมีสังคมเล็กๆ ของผมเกิดขึ้นมา จนผมเริ่มหลงลืมที่จะเก็บเลเวลในชีวิตจริง เวลาที่ใช้ไปกับการเล่นเกมออนไลน์ก็เขยิบมากขึ้นทุกทีๆ มาเป็นวันละ 5-6 ชั่วโมง โดยไม่รู้ตัวเลยผมได้เปลี่ยนสถานะตัวเองจากเด็กคลั่งไคล้เกมมาเป็นเด็กเสพติดเกมทีละน้อยๆ จนผมมาเสพติดเกมอย่างเต็มตัว
…. เมื่อผมเริ่มทะเลาะกับคุณพ่อคุณแม่เรื่องเวลาในการเล่นเกมบ่อยขึ้น
…. เมื่อผมไม่สนใจจะอ่านหนังสือเรียนแม้จะต้องสอบในวันพรุ่งนี้ก็ตาม
…. เมื่อผมไม่อยากทานอาหารหรืออยากออกไปเที่ยวไหนทั้งนั้นเพราะจะทำให้ผมเสียเวลาเล่นเกม
…. เมื่อในหนึ่งวันผมใช้เวลาอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ไม่ต่ำกว่า 10 ชั่วโมง
หากถามว่า “อะไร” ที่ทำให้ผมติดเกมออนไลน์ คำตอบหลักๆ ก็คือ เพื่อนเหมือนเดิมครับ เพียงแต่ว่าไม่ใช่เพื่อนกลุ่มดั้งเดิมแล้วเท่านั้น แต่เป็นเพื่อนกลุ่มใหม่ที่ผมได้จากสังคมเกมออนไลน์ เพราะสังคมเล็กๆ ที่ผมได้สร้างเอาไว้ ในตอนนี้มันกลายเป็นสังคมขนาดใหญ่ ผมกลายเป็นคนสำคัญมีคนรู้จักมากมาย ผมสามารถหาแฟนได้จากการคุยกันไม่กี่ประโยค ความฝันหลายๆ อย่างของผมสามารถเป็นจริงได้ในสังคมนี้ ทุกอย่างดูดีและมีความสุขไปหมด แล้วทำไมผมถึงจะต้องหยุดเล่นด้วย…
วันที่ผมเล่นเกมไปถึงจุดที่เรียกว่าสูงสุดของเกมเท่าที่ตัวละครผมจะเป็นได้ เป็นวันที่ผมดีใจมาก เพื่อนๆ ที่ผมรู้จักในเกมต่างก็มาแสดงความยินดี สำหรับผมวันนี้เป็นวันที่มีความสุขสุดๆ แต่แล้วความรู้สึกนั้นก็ถูกกระแทกอย่างแรงด้วยคำถามของผมเองหลังจากที่กดปุ่มปิดคอมพิวเตอร์ว่า “พอปิดเกมไปแล้วจะมีใครรู้ไหมนะว่านายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ เป็นผู้มีความสามารถ เป็นตัวละครที่เก่งสุดๆ ?” ผมอึ้งไปนานกับคำถามนี้ เพราะในใจลึกๆ ของผมรู้ดีว่าคำตอบของคำถามนี้ก็คือ “ไม่มี”
ผมอาจจะเป็นผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่ในเกมที่เล่นแต่ผมก็เป็นเพียงผู้แพ้อย่างสมบูรณ์แบบต่อจิตใจของผมเอง แพ้ต่อความอยาก แพ้ต่อความหลงสนุก และเป็นผู้แพ้อย่างแท้จริงในเกมที่เรียกว่า “ชีวิตจริง” ผมมักจะคิดอยู่เสมอเมื่อทะเลาะกับคุณพ่อคุณแม่ว่า “ก็แค่เกมจะเลิกเมื่อไหร่ก็ได้ ผมควบคุมตัวเองได้อยู่แล้ว” แต่ในความเป็นจริงผมไม่เคยจะทำได้เลย การคอยหลอกตัวเองโดยไม่ตระหนักถึงความเป็นจริงในลักษณะนี้มีแต่จะยิ่งทำให้ความอยากในจิตใจทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น เพราะมัวแต่ไปคิดว่าความอยากของผมมันไม่ใช่ปัญหา ผมจึงไม่สนใจจะแก้ปัญหาเรื่องการควบคุมความอยากในการเล่นเกม ทั้งๆ ที่สิ่งนี้แหละ คือ สาเหตุสำคัญ
ผลหลงลืมที่จะตระหนักว่าสังคมที่ผมได้ใช้เวลาอยู่ในเกมออนไลน์นั้นเป็นเพียง สังคมสมมติ ทว่าผมกลับไปให้ความสำคัญแก่สิ่งเหล่านั้นมากมายกว่า สังคมจริงๆ ที่ผมอาศัยอยู่ ปัจจัยหรือสิ่งที่ทำให้ติดเกมสำหรับหลายๆ คนอาจจะแตกต่างกันออกไป เพราะเพื่อน, เพราะความสนุก ฯลฯ แต่รูปแบบของการทำให้ติดเกมนั้นไม่น่าจะแตกต่างกัน ซึ่งก็คือ การพ่ายแพ้ต่อจิตใจของตนเอง
การจำกัดชั่วโมงเล่นเกมในเยาวชนที่อายุต่ำกว่า 18 ปี, การจัดระเบียบร้านอินเตอร์เน็ต, การรณรงค์ให้เยาวชนและผู้ปกครองทราบโทษของการเล่นเกม สิ่งเหล่านี้เป็นการแก้ปัญหาเรื่องการติดเกมใช่หรือไม่ คำตอบคือ ใช่ แต่คำถามที่ว่าแก้ที่ตรงไหน? สาเหตุหรือว่าปลายเหตุ อาจจะเป็นคำถามที่น่าใส่ใจกว่า เพราะต้นเหตุจริงๆ ไม่ใช่ใครอื่นไกล มองกลับมาที่ตัวของเราเองนี่แหละ เพราะตัวเราเองคือสาเหตุของปัญหา การไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจต่อความรักสนุก ต่อความเพลิดเพลิน การไม่รู้จักรับผิดชอบต่อชีวิตจริงของตัวเองน่าจะเป็นปัญหาใหญ่ที่ตัวเราเองควรตระหนักถึงและหาทางแก้ไขมากที่สุด
แล้วเด็กหรือวัยรุ่นจะมีความสามารถในการคิด ในการตัดสินใจเพียงพอหรือ? คำถามนี้อาจจะนำไปสู่การแก้ไขปัญหาในเรื่องของเกมด้วยการสั่งห้าม การกำหนดบทลงโทษ นั่นคือ สิ่งที่สังคมตัดสินแทนเด็กหรือวัยรุ่นไปแล้วว่าเกมเป็นสิ่งไม่ดี ไม่ควรไปยุ่งเกี่ยว … แต่ในความเป็นจริงเรื่องของเกม อาจจะไม่ใช่สีดำหรือสีขาวแบบที่สังคมชอบตัดสิน แต่ว่าเป็นสีเทา จะมีประโยชน์มากหรือมีโทษมากก็ขึ้นกับคนเล่นว่าจะซึมซับอะไรเข้ามา
ถ้าถามผมว่าเวลาและเงินที่เสียไปในช่วงที่ติดเกมเยอะมากไหม คำตอบคือ เยอะมาก แต่ถ้าถามต่อว่าแล้วผมได้เพื่อนดีๆ ที่ยังติดต่อกันอยู่แม้จะเลิกเล่นเกมกันไปแล้วไหม คำตอบก็คือ ได้
สำหรับคนที่ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ การใช้กฎระเบียบจากผู้อื่นมาบังคับก็อาจจะเป็นทางออกที่หลายๆ คนเห็นสมควร แต่ถ้าตัวเราสามารถยอมรับและควบคุมตัวเองได้โดยไม่ต้องให้ใครมาบังคับ ก็ดูจะเป็นสิ่งที่น่าภาคภูมิใจที่สุดเพราะ … ชัยชนะใดๆ ก็คงไม่ยิ่งใหญ่มากไปกว่า การรู้จักเอาชนะใจของตัวเอง
อ้างอิง คู่มือ เมื่อลูกติดเกม พิมพ์ครั้งที่ 1 ปี 2548 http://www.thaiparents.net
Tags: คำถาม, คิด, จิตวิทยา, จิตวิทยาการปรึกษา, นักศึกษา, นิสิต, ปัญหา, เกมออนไลน์
เรื่อง: พี่หมีแห่งไซโคล่า
รูป : veer.com
“เรียนจิตวิทยาแล้วมีอาชีพอะไรบ้าง?” คำถามนี้เป็นคำถามที่วัยรุ่นถามบ่อยมากจนคุณสังเกตได้ วันนี้เรามีผลิตภัณฑ์ใหม่มานำเสนอนั่นคือ ครีมลดความสงสัย ตราไซโคล่า!
เอาละ ไร้สาระกันพอแล้ว คุณลองมาอ่านบทความแปลชิ้นนี้กันดีกว่า….
เมื่อคนนึกถึงนักจิตวิทยา มักจะคิดถึงนักบำบัดที่เรียนมาสูงๆนั่งอยู่ที่ออฟฟิศหรูหรา หรือคิดถึงนักวิทยาศาสตร์หัวฟูๆในมือถือเข็มอิเล็กโตรดคอยจิ้มสมองเล็กๆหนูทดลองในห้องแล็บ ซึ่งจริงๆแล้วมันก็จริง แต่เป็นเพียงส่วนเล็กๆส่วนหนึ่งของสิ่งที่นักจิตวิทยาทำ
นักจิตวิทยาสามารถเข้าไปทำงานได้ในหลากหลายสาขาอาชีพมาก ถึงแม้ว่างานหลักใหญ่ๆจะอยู่ในด้านการบำบัดและการเรียนการศึกษา และส่งที่จะบอกต่อไปนี้คือกลุ่มงานที่คุณๆสามารถเลือกไปทำงานได้หลังจากที่ได้เรียนจิตวิทยา โดยทั่วไปแล้วควรจะจบปริญญาเอกแต่ก็มีบางสายงานที่จบปริญญาโทก็เพียงพอที่จะทำงานได้แล้ว
1.กลุ่มผู้เชี่ยวชาญด้านการรักษา (Clinician)
กลุ่มนี้มักจะทำงานในโรงพยาบาล ไม่ก็ตามชุมชนต่างๆ หรือไม่ก็ทำเองส่วนตัวโดยใช้เวลาทำงานของตนเองทั้งวันในการอยู่กับผู้ที่รับการบำบัด โดยทั่วไปแล้วงานกลุ่มนี้จะต้องการการศึกษาระดับปริญญาเอกในทั้งสาขาจิตวิทยาคลินิกและจิตวิทยาการปรึกษา และควรจะได้เรียนเรื่องจิตพยาธิวิทยาและวิธีการรักษาต่างๆมาอย่างดี ในสหรัฐอเมริกาจะมีกลุ่มที่ทำงานแบบนี้ประมาณ 40-45% ของนักจิตวิทยาทั้งหมด
2.กลุ่มนักการศึกษา (Educator)
ในสหรัฐฯ นักจิตวิทยามักจะเริ่มต้นทำงานกับด้านการศึกษาอยู่ประมาณ 40% บางคนก็สอนจิตวิทยา บางคนก็ทำงานวิจัยและให้ดูแลโครงงานวิจัยของนักเรียนนักศึกษา แนะนำการทำวิทยานิพนธ์หรือปริญญานิพนธ์ของนักศึกษา และบางคนก็ทำวิจัยกันเอง อยู่ในห้องทดลองหรือที่อื่นๆ หลายคนในกลุ่มนี้ก็เหมาเอาหมดทุกงานตามที่ได้กล่าวมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งตามมหาวิทยาลัยใหญ่ๆ
3.กลุ่มธุรกิจ (Business)
นักจิตวิทยาอุตสาหกรรมและองค์การที่ได้รับการฝึกฝน ได้รับการเทรนในแวดวงธุรกิจและการจัดการองค์กร คนกลุ่มนี้จะถูกว่าจ้างโดยองค์กรใหญ่ๆหรือบริษัทที่ปรึกษาที่มีความเชี่ยวชาญด้านการยศาสตร์(Ergonomic คือ การทำให้สถานที่ทำงานและเครื่องใช้ไม้สอยให้เหมาะสมกับผู้ที่ทำงาน) งานที่ได้ทำจะขึ้นอยู่กับประเภทของธุรกิจที่เข้าไปทำและความต้องการของบริษัทนั้นๆ แต่ก็ทำอยู่เกี่ยกวับการสัมภาษณ์งาน การจ้างคน การฝึกพนักงาน การเลื่อนขั้นพนักงาน การประเมินการสื่อสารระหว่างบุคคลและระหว่างกลุ่มกัน และช่วยเหลือผู้บริหารในการตัดสินใจในเรื่องเกี่ยวกับลูกจ้างและนโยบายกฏเกณฑ์ต่างของพนักงานแม้ว่าเป็นสาขาเฉพาะที่กำลังเติบโตอยู่เรื่อยๆ แต่ทว่าในสหรัฐฯก็มีสัดส่วนแค่ 5% จากนักจิตวิทยาทั้งหมด
4.กลุ่มงานกีฬา (Sports)
นักจิตวิทยาบางคนก็ผสมผสานระหว่างด้านกีฬาที่ตนเองสนใจเข้ากับความรู้ทางด้านพฤติกรรมมนุษย์และแรงจูงใจต่างๆ ผู้ที่ทำงานสายอาชีพนี้มักจะทำงานเพียงกีฬาใดกีฬาหนึ่งไปหรือเจาะจงบางทีมไปเลยเพื่อศึกษาและช่วยให้ทีมพัฒนาได้ดีขึ้น เมื่อทีมอยู่ในสภาวะแรงจูงใจตก มีความกังวล ความกลัว และตอนที่มีเป้าหมายในการแข่งขัน
5.กลุ่มงานเทคโนโลยี (Technology)
เทคโนโลยี คอมพิวเตอร์ และอินเทอร์เน็ตเป็นกลุ่มงานใหม่ที่ตระหนักถึงสิ่งที่เป็นประโยชน์จากจิตวิทยา นักจิตวิทยาจะมีบทบาทเข้าไปเกี่ยวข้องกับการวิเคราะห์เรื่องระหว่างคนกับเครื่องจักร คนกับสิ่งแวดล้อมการทำงาน คนกับเทคโนโลยี เป็นต้น หรือจะพูดอีกอย่างได้ว่า นักจิตวิทยากลุ่มนี้จะศึกษาว่าเทคโนโลยีจะส่งผลอย่างไรกับเรา และเทคโนโลยีจะช่วยทำให้ชีวิตของเราดีขึ้นได้อย่างไร
6.กลุ่มงานอื่นๆ (Other)
ผู้เขียนไม่สามารถระบุได้หมดว่านักจิตวิทยาสามารถทำอะไรได้บ้าง เพราะว่านักจิตวิทยาสามารถทำงานได้หลากหลายมากมาย บางคนก็ทำงานส่วนตัวเป็นพาร์ทไทม์และมีสอนบ้าง บางคนก็ทำการวิจัยในช่วงปิดภาคฤดูร้อนและก็เข้าสอนในช่วงเดือนอื่นๆ บางคนก็เอาความรู้จิตวิทยาไปใช้ในการอาชีพของตนเอง งานใดที่ใช้คนก็ควรจะคิดถึงนักจิตวิทยาเข้าไปด้วย ยังไงก็ตามสิ่งที่นักจิตวิทยาควรจะเก่งๆเอาไว้คือ ศึกษาเกี่ยวกับด้านปัญญาการรู้คิด ศึกษาอารมณ์ และศึกษาพฤติกรรมคนนี่แหละ
ที่ได้อ่านไปก็คืออาชีพของนักจิตวิทยาในสหรัฐอเมริกา ซึ่งก็พอจะเป็นแนวทางที่น้องๆจะเอาไปตอบพ่อแม่ที่ถามมักจะถามว่า “จบจิตวิทยาแล้วทำอะไรเหรอลูก”Tags: psychology, คำถาม, จิตวิทยา, จิตวิทยาการปรึกษา, จิตวิทยาคลีนิก, จิตวิทยาสังคม, นักศึกษา, นิสิต, สงสัย, อาชีพ, เรียนต่อ
ถ้าใครสงสัย อยากรู้ มีคำถาม
ไม่ว่าจะเกี่ยวกับจิตวิทยา อยากเรียนต่อทางจิตวิทยา หรือคำถามแปลกๆ คำถามสนุกๆ ไปจนถึงปัญหาต่างๆที่อยากแชร์ให้ช่วยกันแก้ไข
พี่หมีไซโคล่ายินดีเป็นสื่อกลางที่ให้คุณได้รับคำตอบจากนักจิตวิทยาและนิสิตนักศึกษาที่เรียนมาทางด้านจิตวิทยาโดยเฉพาะ
พี่หมีจะพยายามไปหาคำตอบมาให้ตามต้องการนะ และทุกๆคนก็ช่วยหาคำตอบมาแบ่งปันเพื่อนๆคนอื่นด้วย
อย่าเก็บไว้ ถามได้เลย
(ถ้าเป็นคำถามส่วนตัว ก็ส่ง email มาที่ contact@psychola.com ก็ได้นะ)
Recent Comments